Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela założył św. Alfons Maria Liguori 9 listopada 1732 roku w Neapolu, w celu pracy duszpasterskiej wśród ludzi najbardziej zaniedbanych religijnie. Papieską aprobatę Zgromadzenie otrzymało w 1749 roku. Rozwój Redemptorystów w Europie wiąże się z osobą św. Klemensa Hofbauera, który po raz pierwszy przeszczepił Redemptorystów poza Alpy zakładając w 1787 roku placówkę w Warszawie, gdzie Redemptoryści znani byli pod nazwą Benonitów. Niestety zostali oni w roku 1808 decyzją Napoleona wypędzeni z Księstwa Warszawskiego. Ponowną próbę osadzenia Redemptorystów w Polsce podjął O. Jan Podgórski. Zorganizował on w Piotrkowicach k/Kielc tajną wspólnotę rozwiązaną przez władze carskie w 1834 roku. Trzecie osadzenie Redemptorystów w Polsce związane jest z osobą Sługi Bożego Bernarda Łubieńskiego, który w roku 1883 założył placówkę w Mościskach k/Przemyśla. Klasztor ten stał się bazą Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela na ziemiach polskich. W roku 1894 Redemptoryści utworzyli polską wice prowincję. W rok później utworzono w Mościskach małe seminarium; w 1899 roku utworzono polski nowicjat, a w 1903 roku własne seminarium. Warszawska Prowincja Redemptorystów powstała w 1909 roku i składały się na nią cztery klasztory w Mościskach, Tuchowie, Krakowie i Maksymówce, oraz hospicjum w Warszawie. Dzisiaj Prowincja jest najliczniejszą w Zgromadzeniu; w Polsce liczy dwadzieścia klasztorów, a redemptoryści polscy pracują w kilkunastu krajach na wszystkich kontynentach, m.in. w Brazylii, Boliwii, Argentynie, Burkina Faso (Afryka), Rosji, Kazachstanie, na Białorusi i Ukrainie, a także w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Danii, Niemczech, Austrii i we Włoszech.

Herb Zgromadzenia