św. Alfons Maria Liguori (1696-1732)

Św. Alfons Maria de Liguori (1696 - 1787) - syn neapolitańskiego arystokraty, człowiek niezwykle uzdolniony w dziedzinie malarstwa, literatury i muzyki (jego kolędy do dziś śpiewa się we Włoszech). Mając zaledwie 16 lat zdobył podwójny doktorat z prawa świeckiego i kościelnego. Będąc cenionym adwokatem, w wyniku uknutej intrygi, przegrał prowadzony proces sądowy . Boleśnie zraniony nieuczciwością ludzką, wstąpił do seminarium i w wieku 30 lat został księdzem. Postanowił poświęcić się bez reszty Bogu i ludziom. Ogrom duchowej i materialnej nędzy ludzkiej, z którą spotykał się św. Alfons na ulicach Neapolu i wśród górskich pasterzy, skłonił go do założenia Zgromadzenia Redemptorystów, wspólnoty posłanej do najbardziej opuszczonych i ubogich. Wysiłek O. Alfonsa de Liguori został doceniony - został biskupem, a po śmierci ogłoszono go świętym i najgorliwszym doktorem Kościoła.

Wspomnienie św. Alfonsa de Liguori przypada na 1 sierpnia.

Na początek

św. Klemens Maria Hofbauer (1751-1820)

Mówi się o nim: Drugi Założyciel . Urodził się w Tasowicach na czeskich Morawach: ojciec - zmarł, gdy Klemens miał 7 lat - był Czechem, matka Niemką. Wychowywał się w biedzie. Był pomocnikiem w piekarni. Później był pustelnikiem w Italii. Wiele lat starał się o święcenia kapłańskie. Ze względu na antyklerykalny józefinizm panujący w Austrii wyjechał po raz kolejny do Rzymu - tu spotkał Redemptorystów.

Był pierwszym obcokrajowcem w Zgromadzeniu. Pierwszą fundację założył w Warszawie przy kościele św. Bennona. Nieprzychylność zlaicyzowanych władz spowodowała wyrzucenie redemptorystów - benonitów z Polski w 1808 r.

Apostoł Warszawy - Klemens Hofbauer - stał się Apostołem Wiednia. Nie udała się mu żadna nowa fundacja. Po jego śmierci jednak zaowocowało rzucone przez niego ziarno: Redemptoryści gwałtownie rozrośli się w liczbę i rozprzestrzenili na Europę i Amerykę Płn.

Wspomnienie liturgiczne 15 marca.

Na początek

św. Gerard Majella (1726 - 1755)

Gdy 244 lata temu odchodził z tego świata nie miał jeszcze 30-tu lat. A jednak otaczała go opinia świętości i wdzięczna pamięć ludzi, dotkniętych jego dobrocią.

Był bratem zakonnym. Spełniał proste zadania klasztorne, ale był także kierownikiem duchownym sióstr zakonnych i mistykiem. Gdy odchodził w tajemnicy z domu rodzinnego, aby zostać redemptorystą, zostawił matce tylko kilka słów: Idę, by zostać świętym.

Jego sanktuarium w Materdomini jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez włoskich pielgrzymów.

Liturgicznie wspominamy św. Gerarda 16 października.

Na początek

św. Jan Nepomucen Neumann (1811 - 1860)

Podobnie jak św. Klemens urodził się w Czechach w Prachatyczach. Ojciec był Niemcem pochodzącym z Bawarii, a matka rodowitą Czeszką. Zdolny intelektualnie, szczególnie językowo, nie mógł jednak otrzymać święceń kapłańskich z powodu józefinizmu - wrogiej polityki państwa wobec Kościoła.

Odkrywając powołanie misyjne, udał się zatem do Stanów Zjednoczonych. Tam został najpierw księdzem diecezjalnym, a później redemptorystą. Papież Pius IX wyniósł go do godności biskupa Filadelfii.

Społecznik, budowniczy, człowiek modlitwy. Umarł przedwcześnie na ulicy Filadelfii.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 5 stycznia.

Na początek

bł. January Sarnelli (1702 - 1744)

Jeden z pierwszych redemptorystów u boku Założyciela, św. Alfonsa. Podobnie jak on, początkowo był adwokatem. Nędza ludzi z ulicy kazała mu iść do seminarium. Ubogim poświęcił całe swoje krótkie życie. Nazywany jest Apostołem Neapolu. Szczególnie dużo zdziałał dla kobiet ulicy. Im poświęcił dużą część swego apostolskiego wysiłku i kilka książek. Zmarł wyczerpany, z zaawansowaną gruźlicą, po misjach parafialnych mając zaledwie 42 lata.

Liturgiczne wspomnienie bł. Januarego, wyniesionego na ołtarz 12 maja 1996 r., przypada na 30 czerwca.

Na początek

bł. Piotr Donders (1809 - 1887)

Przyszedł na świat w Tillbugu (Holadnia). Od wczesnego dzieciństwa pragnął zostać kapłanem. Bieda i kiepskie zdolności stały jednak temu na przeszkodzie. Aby zdobyć wykształcenie nie wahał się zostać służącym w szkole.

Pomimo starań nie przyjęto go do żadnego zakonu. Został księdzem diecezjalnym. Rok po święceniach wyjechał na misje do Surinamu w Ameryce Płd. Wiele lat pracował w Batawii - leprozorium dla chorych na trąd.

W wieku 57 lat poprosił o przyjęcie do Redemptorystów i w 1867 r. złożył śluby zakonne.

Wytrwała praca dla najbardziej potrzebujących zaprowadziła go na ołtarze.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 14 stycznia.

Na początek

bł. Kaspar Stanggassinger (1871 - 1899)

Kasper przyszedł na świat 12 stycznia 1871 r. w alpejskiej miejscowości Berchtesgaden, na pograniczu Niemiec i Austrii. Umiłowanie Boga i pragnienie świętości zaprowadziło go do Zgromadzenia Redemptorystów, które w poł. ubiegłego wieku rozwijało się dynamicznie, a prężność apostolska i gorliwość życia pociągały młodych zapaleńców.

Kasper pragnął wyjechać na misje do Brazylii. Nie dane mu jednak było ewangelizować szeroki świat, został wychowawcą młodzieży. Jej właśnie poświęcił prawie całe 4 lata swego kapłaństwa i uczył swego życiowego programu: Ja mogę, muszę i chcę zostać świętym.

Zmarł mając zaledwie 28 lat. Wyniesiony na ołtarze w 1988 r. przez Jan Pawła II.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 26 września.

Na początek

bł. Franciszek Ksawery Seelos (1819 - 1867)

Franciszek Seelos urodził się w Füssen (Niemcy). Po rozpoczęciu studiów w seminarium diecezjalnym poznał zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela. Wyjechał do Ameryki Północnej i tam, 20 kwietnia 1843 roku wstąpił do nowicjatu. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 grudnia 1844 roku. Rozpoczął posługę kapłańską w Pittsburgu (stan Pensylwania) jako współpracownik Jana Nepomucena Neumanna. W tym samym czasie pełnił również funkcję magistra nowicjatu głosząc chętnie słowo Boże. Następnie oddał się całkowicie głoszeniu misji ludowych w języku angielskim i niemieckim w różnych stanach Ameryki Północnej. Zmarł w Nowym Orleanie 4 października 1867, w czterdziestym ósmym roku życia. W poczet błogosławionych zaliczył go papież Jan Paweł II, 9 kwietnia 2000 roku.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 5 października.

Na początek

bł. Mikołaj Czarnecki (1884 - 1959)

Mikołaj Czarnecki urodził się we wsi Semakiwici (Zachodnia Ukraina). Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do seminarium duchownego w Stanisławowie. Kapłanem został w 1909 roku.
W roku 1919 wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Pracował jako misjonarz wśród greko-katolików na Wołyniu. W 1931 papież Pius XI mianował go biskupem tytularnym Lebedo i wizytatorem apostolskim katolików ukraińskich Wołynia i Podlasia.
Podczas okupacji sowieckiej w roku 1939 zostaje wygnany z Wołynia, a w 1945 roku aresztowany i umieszczony w więzieniu NKWD we Lwowie. Skazany na 10 lat ciężkich robót na Syberii, ponieważ został uznany za "agenta watykańskiego". W latach 1945-1956 , bł. Mikołaj przebywał w 30 obozach pracy i więzieniach sowieckich, w sumie 600 godzin był torturowany i przesłuchiwany. Wszystko to znosił z heroiczną cierpliwością i spokojem, modląc się za prześladowców i podnosząc na duchu współwięźniów. W czasie pobytu w obozach pracy i więzieniach, w ukryciu prowadził działalność duszpasterską. Zwolniony z obozu w 1956 roku i prawie umierający odesłany do Lwowa. Zmarł w opinii świętości 2 kwietnia 1959.

W poczet błogosławionych zaliczył go Jan Paweł II 27 czerwca 2001 roku podczas pielgrzymki apostolskiej na Ukrainę.

Na początek

bł. Wasyl Welyczkowski (1903 - 1973)

Wasyl Wełyczkowski urodził się w Stanisławowie (Ukraina) W roku 1925 złożył śluby zakonne w Zgromadzeniu Redemptorystów i przyjął święcenia kapłańskie. Ponad 20 lat pracował jako misjonarz pośród prostego ludu na wsiach i w miastach. W 1945 roku zostaje aresztowany przez władze sowieckie i skazany na karę śmierci. Wyrok został zmieniony na 10 lat ciężkich robót w obozie pracy. Podczas pobytu w obozach, w ukryciu kontynuuje codzienne sprawowanie liturgii. Dziesięć lat pobytu w ciężkich obozach pracy zrujnowały jego zdrowie. Zwolniony z obozu w 1955 roku.

W 1959 roku Stolica Apostolska mianuje go "Biskupem Kościoła Milczącego". Z powodu trwających prześladowań, na biskupa zostaje konsekrowany w Moskwie w jednym z pokoi hotelowych. W 1972 roku wygnany z Ukrainy udał się do Kanady, gdzie zmarł w opinii świętości 30 czerwca 1973 roku. Według jednego ze świadków, "lekarze stwierdzili po śmierci, że przed wyjazdem z Ukrainy, została mu wstrzyknięta, wolno działająca trucizna, aby spowodować jego naturalną śmierć."

W poczet błogosławionych zaliczył go Jan Paweł II 27 czerwca 2001 roku podczas pielgrzymki apostolskiej na Ukrainę.

Na początek

bł. Iwan Ziatyk (1899 - 1952)

Iwan Ziatyk urodził się w Odrzechowej koło Sanoka (Galicja - obecnie Polska). W 1919 roku wstąpił do seminarium duchownego w Przemyślu, które ukończył w 1923 roku. Do Zgromadzenia Redemptorystów wstąpił w 1935 roku. Był wykładowcą teologii dogmatycznej i Pisma Świętego w Seminarium Redemptorystów we Lwowie. Został internowany wraz ze wszystkimi redemptorystami przebywającymi na Ukrainie Zachodniej.

Aresztowany w 1950 roku i skazany na 10 lat ciężkich robót na Syberii. Podczas pobytu w obozie był nieustannie torturowany. W Wielki Piątek 1952 roku został okrutnie pobity, wskutek czego po trzech dniach umarł w niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, w jednym z miejscowych szpitali. Został pochowany na cmentarzu w pobliżu jeziora Bajkał.

W poczet błogosławionych zaliczył go Jan Paweł II 27 czerwca 2001 roku.

Na początek

bł. Zynowij Kowałyk (1903 - 1941)

Zynowij Kowałyk urodził się pod Tarnopolem na Ukrainie. Wstąpił do Zgromadzenia Redemptorystów, gdzie w 1926 roku złożył śluby zakonne. Na kapłana został wyświęcony w 1932 roku. Pracował jako misjonarz pośród prawosławnych na Wołyniu.

Aresztowany przez bolszewików w 1940 roku został osadzony w więzieniu we Lwowie, gdzie poddany był okrutnym torturom. Kiedy Niemcy w 1941 roku zajęli Lwów i więzienia zostały otwarte, w jednym z nich znaleziono dużą ilość zmasakrowanych ludzkich zwłok. Ojciec Zynowij został zamordowany ze szczególnym okrucieństwem. Przed tłumem więźniów oprawcy ukrzyżowali go na ścianie korytarza i rozciąwszy brzuch włożyli płód poronionego dziecka.

W poczet błogosławionych zaliczył go Jan Paweł II 27 czerwca 2001 roku.

Na początek

bł. Metody Dominik Trcka (1886 - 1959)

Metody Dominik Trcka urodził się we Frdlante na Morawach (Czechy). W 1902 roku wstąpił do redemptorystów. W 1910 roku przyjął święcenia kapłańskie. Początkowo pracował jako misjonarz, głosząc rekolekcje i misje parafialne. W 1946 roku został przełożonym greko-katolickiej Wiceprowincji Michałowce.

W 1950 roku został internowany wraz ze swoimi współbraćmi. W 1952 roku skazano go na 12 lat więzienia, podczas których poddawany był strasznym torturom.

Zmarł w 1959 roku na zapalenie płuc, którego nabawił się w izolatce więziennej, gdzie był przetrzymany w zimnie i bez jedzenia, na którą został skazany za śpiewanie bożonarodzeniowego hymnu.

W niedzielę 4 listopada 2001 roku Ojciec Jan Paweł II podczas Mszy celebrowanej na Placu św. Piotra w Rzymie, ogłosił O. Metodego Dominika Trckę błogosławionym.

Na początek